Met dit heerlijke weer ontbreekt me werkelijk iedere zin om koken.

Ik begin al te zweten bij het idee dat ik boven dat fornuis zal moeten hangen. Alle respect dus voor mensen die, beroepshalve of niet, ervoor kiezen om dagelijks hun patatjes te koken.

Zoonlief, met zijn wekelijkse – om niet te zeggen dagelijkse- drang naar macaroni met hesp en kaassaus, kreeg al in niet mis te verstane bewoordingen te horen dat hij spreekwoordelijk op zijn kin zal mogen kloppen de komende maanden.

Maar, in de zomer, is het dan weer tijd voor heerlijke alternatieven, die geen opwarming behoeven.

En aangezien we toch heel wat tijd doorbrengen in zwemkledij, zijn de neveneffecten op de weegschaal toch echt mooi meegenomen.

Onze slager moet al lachen wanneer we – alweer- vragen om een paar sneetjes carpaccio, maar zeg nu zelf, wat smaakt er heerlijker dan flinterdun gesneden steak ( sorry voor veggies en vegans)?

Het gaat gewoon zo makkelijk, dat zomers leven. Je hangt in je ligzetel, beslist om half negen ‘s avonds dat het nu toch echt tijd wordt om te eten, je hebt carpaccio van uitstekende kwaliteit in de koelkast liggen ( dankuwel beste slager), wat rucola, wat olijfolie, en de onontbeerlijke pesto erbij, en je hebt een maaltijd om je vingers bij af te likken.

De volgende ochtend stel je met voldoening vast dat die winterkilo’s nu echt wel verleden tijd zijn, en je beachability alweer een paar punten gestegen is.

Dankuwel, rundscarpaccio!

Annick