“ het is weer van de rap-gereed”.

Een uitspraak waarmee mijn vader, een nieuwe man avant la lettre, mijn moeder wel eens plaagde, maar altijd liefdevol.

Natuurlijk, nu ik zelf een soort van gezin heb, dringt de essentie tot mij door.

Voor je gezin doe je moeite. En alle emancipatiebeweging ten spijt, ook ik ervaar als vrouw toch nog steeds de behoefte om mijn gezin van degelijk voedsel te voorzien.

En dat mag tijdens de weekends heus wel eens “ rap gereed” zijn.

Neem nu vandaag. De pesto’s had ik min of meer staan. De pasta nam welgeteld 8 minuten in beslag en het snijden van tomaten en burrata hooguit vijf.

Het grote werk van het deelbrood was vooral het snijden, maar zeg nu zelf, het past toch perfect bij het idee van een zomerweekend, zij het eentje a la belge?

De essentie is, dat we allen samen aan tafel zitten, kunnen genieten van een simpele, doch niet minder lekkere maaltijd.

Hoeveel tijd deze in beslag nam, doet er dan niet toe.

Morgen beginnen we weer aan het gejaag van alle dag.

Man, dochter, schoonzoon in spe en ikzelf beginnen weer aan de dagelijkse ratrace.

Zoonlief worstelt zich zodadelijk doorheen zijn examen economie, schoonma voelt de verplichting alweer van het woekerende onkruid in haar prachtige tuin, en ik, ik ruim nog even af, genietend van de lege borden en de bolle buikjes die zich aan mijn tafel bevinden op zondagavond.

Mijn ouders bevinden zich momenteel ergens in de Pyreneeen, ongetwijfeld genietend van een Baskische maaltijd, en ik hoop dat ook zij nog even liefdevol aan deze “ rap- gereed” momenten terug denken.

Hoedanook, genieten is de boodschap.

Smakelijk

Annick