Hoe het soms gaat in het leven…

ik bevind me op dit moment ergens halfweg tussen de veertig en de vijftig, en ik moet eerlijk zeggen: met die midlifecrisis valt het reuze mee.

Wat niet is, kan nog komen natuurlijk, maar tot op heden was er nog geen enkele kiem van verlangen naar een rugomspannende Yakuza- tattoo of Harley Davidson merkbaar.

Ik was altijd al een laatbloeier, dus ik steek er mijn hand niet voor in’t vuur dat dit nooit zal komen.

Tot hiertoe beperkte mijn halfwegcrisis zich eerder tot de vraag: hoe kan ik nog meer zorgen voor mensen?

Ik ben ambtshalve een soort van verpleegster- wetenschapper, maar het mag voor mij net iets meer zijn.

Dus kwam het idee: als we nu eens de horizonten verruimen, en delen met anderen waar ik ( in alle bescheidenheid) ook redelijk goed in ben… het enthousiasme van vrienden en familie spoorde me aan, en kijk: nu sta ik voor de tweede maal al mijn pesto te verkopen op Lokaalmarkt Aalst.

Binnen twee weken ben ik ook te gast op Lokaalmarkt Deerlijk.

Wat begon als een gek idee, wat administratieve en professionele hindernissen moest overwinnen, werd sinds mei realiteit: hier sta ik toch maar mooi.

Een jaar van verfijnen, proberen, proeven, proeven en nog eens proeven, en vooral veel plezier daarin vinden.

Ancora Tu is bescheiden, kleinschalig, maar vooral liefdevol en lekker.

Ik merkte intussen dat zowat iedereen wel pesto lust ( ik vernoem niet eens de Muhammara, het buitenbeentje uit Aleppo dat elke keer opnieuw succesvol is, omdat je het gewoon niet niet kan lusten), meer nog, dat mijn pesto echt wel gesmaakt wordt… het moedigt me alleen maar aan voort te doen.

Zoals in Aalst wordt gezegd: weir doeng voesj… op Lokaal.

Annick