Er heeft zich sinds een tijdje een herverdeling van de huishoudelijke taken voorgedaan in ons gezin. Het is niet dat we ons op een bepaald moment rond de tafel hebben gezet en dit besproken hebben, nee, het is eerder een organische evolutie geweest, zwaar beïnvloed door werkdruk, die helaas in mijn – de vrouw des huizes en traditionele moederkloek- nadeel is uitgedraaid.

Dat betekent concreet dat manlief nu wat vaker instaat voor de boodschappen.

Maar, gehuwd zijn met een fotograaf, heeft nu eenmaal zijn euhm… nadelen.

Probleem is, wanneer je iemand met die vorming naar de markt stuurt, en een half lijstje, gauw gauw door-gewhatsappt vanuit je congres in Berlijn, hebt bezorgd, je veel te veel vrijheid laat aan de artistieke kant van de zaak.

Manlief haalt me handenwrijvend op aan de luchthaven op vrijdagavond, want “ Schat, er zit een verrassing in de koelkast!”

Die verrassing blijkt bij thuiskomst warmoes te zijn.

Warmoes. Of te snijbiet.

Nu word ik doorgaans wel enthousiast van nieuwe groenten, en besef ik ook de esthetische reden voor deze aankoop. Bovendien onderschat ik evenmin de overtuigingskracht van de bijzonder grappige kramer @seizoenschuur, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nu wel met de handen in het haar zit.

Een Google zoektocht brengt me niet verder dan Lasagne met snijbiet en courgette, iets wat ik thuis best niet op tafel zet zonder de kippen van mijn schoonmoeder in het achterhoofd te houden.

Dus… een variatie op het bijzonder verfijnde tagliata dan maar.

We sturen manlief met de fiets op zondagochtend naar @slagerijheirbaut voor een heerlijk stukje biosteak, die vandaag de finishing touch vormde voor de heerlijke kleurenpracht die warmoes – gestoofd met een stukje look- toch op je bordje tovert.

Het koele onthaal voor deze kleurrijke verrassing is een beetje ontdooid, maar nog niet helemaal warm.

Annick